Drie zielen

De lichamelijk-emotionele wisselwerking die Jacques Ferrand (1624) beschrijft was verweven met een ander systeem, dat er op een subtiel niveau doorheen werkte. Dit was het systeem van de ziel, waarin drie zielenniveaus onderscheiden werden. We zouden ons de verwevenheid van lichamelijke en geestelijke systemen voor kunnen stellen als door elkaar heen schijnende tekeningen met op de voorgrond de organen met hun functies en bedoelingen en daarachter de drie zielensoorten. In de Renaissance gebruikte men soms het beeld van een theater met verschillende diepteperspectieven om de in elkaar grijpende constellaties weer te geven. De rationele ziel werkte vanuit het brein, de emotionele ziel vanuit het hart en de verlangende (appetitieve) ziel vanuit de buik. Door sommigen werd aangenomen dat de verlangende ziel ook in de geslachtsdelen zat, het meest lichamelijke zielendeel, het meest verbonden met lichamelijk leven, lust en voortplanting. We zouden deze drie zielen ook de geestelijke ziel, de levensziel en de natuurziel kunnen noemen. Elk zielendeel werd verondersteld specifieke vermogens en kwaliteiten te hebben en daarmee ook specifieke gedachten, gevoelens en gedragingen aan te sturen. Op een nog subtieler niveau had elk zielendeel en elk orgaan ook verbindingen met kosmische en aardse elementen, zoals planeten, sterren en metalen.